GEMLİKSPOR ŞAMPİYON

HANGİ 8 MART?

Sahte ve yapmacık olan hiçbir şeyi sevmiyorum. Amacına uygun olmadan yapılan, -miş/-mış gibi olan, sonuç getirmeyen ve sadece bir tarih olmaktan öteye gitmeyen hiçbir gün ve kutlamayı önemsemiyorum!

En azından “8 Mart Dünya Kadınlar Günü” gibi sadece şekilden ibaret günleri içi boş buluyorum! Üstelik böyle düşünürken, içim cız ede ede bunu kabul etmek zorunda kalıyor, söylüyor ve yazıyorum. Çünkü 8 Mart Dünya Kadınlar Günü’ nün ülkemizde sadece alelade bir günü temsil ettiğini biliyorum. Artık biliyorum!

Kim ne derse desin, bu günde kaç kadın mikrofunu eline alıp konuşursa konuşsun, kaç hemcinsimiz yürüyüş yaparsa yapsın, hele günün akşamında hangi cemiyet ve derneklerde kaç kadınımız temsilen yuvarlak masaların etrafında -sözüm ona!- kadınlarımızı kurtarmak, desteklemek ve omuz vermek adına afilli akşam yemeklerine katılırsa katılsın bana göre hepsi boş, hepsi nafile!

Biliyorum ki yine bu yıl da tıpkı geçmiş diğer yıllarda olduğu gibi beyhude bir gövde gösterisi hakim olacak 8 Mart’ ta. Yine hevesim kaçacak! Ve yine umutlarım suya düşecek! Zira bu ülkenin kadınları bırakın istihdam edilmeyi, vs gibi haklara konmayı, öldürülmeye devam edecek… Dolayısıyla şeklen yapıldığına inandığım sözde 8 Mart kutlamaları, konuşmaları ve şovları yine laftan öteye gitmeyecek, kalıcı ve somut bir biçimde hiçbir sonuç getirmeyecek.

Dünya, 8 Mart’ ı kadın hakları yelpazesinin gelişimi için kutlarken, biz “Ne olur bizi öldürmeyin!” anlamında kutladığımız sürece 8 Mart’ın benim için kayda değer hiçbir anlamı ve özelliği olmayacak.

Ne acı değil mi? Yukarıdaki cümleyi kurarken bile tüylerim diken diken oldu, kalemim ürperdi; “Ne olur bizi öldürmeyin” yazarken!

Ne acı…

Hâsılı; son yıllarda ülkemizde kutlanan Kadınlar Günü’nün içeriğine, önemine ve anlamına inanmıyorum. Değil mi ki bir iki sene önceye kadar ayda bir aldığımız, okuduğumuz kadın cinayetlerini günümüzde hergün ve üstelik sayıları artarak okumaya başladık, bu durumda kusura bakmayın ama bu ülkede kadının değerli olduğuna dair kimse beni inandıramaz. Ve hal böyleyken 8 MART Dünya Kadınlar Günü sıradan bir kutlama günü olmaktan öteye gidemez.

Tek birşey hariç!
İnanmak için,
Anlamak ve kabul etmek için tek birşey yeterli.

O da, gerekli yasanın çıkması. Keyfe keder, canı istedi diye öldüren karaktersizleri cezalandıracak yasa çıkana kadar ülkemizde kadının kıymetli olduğuna kimsecikler inandıramaz beni.

O malum yasa da neden red edilir, neden geri çevrilir, neden hasır altı edilir, bunu bilmemekle birlikte, yasa koyucuların bir an önce ellerini vicdanlarına koymalarını diliyor ve gerekeni “Artık vakit kaybetmeden!” tez zamanda gerçekleştirmelerini umut ediyorum.

Daha fazla kadınımız öldürülmeden, kıyılmadan, katledilmeden…

Ve gerekli yasalar çıkmadığı sürece “HANGİ 8 MART?” demeye devam edeceğimi de bilmenizi istiyorum.

Esen kalın.

NATO ve AB ile Mutsuz Yıllar Geçirdik

Ukrayna ve Rusya arasındaki savaşı takip ederken, Nato ve AB nin de davranışlarını analiz ettik.

Her ikisi de Rusya’yı hem kışkırttı, hem de tehdit etti.

Her ikisi de Ukrayna’yı cesaretlendirdi ve savaşa itti.

Sonuçta insanlar öldü.

Evler, yollar ve fabrikalar bombalandı.

Ukrayna başkanı ilk üç gün yalvarıp yakarmasına rağmen yalnız bırakıldı.

Hem Nato, hemde Avrupa Birliği ekonomik yaptırım tehditlerine rağmen savaşın hızını kesemedi.

İşin başında gaza getirilen Ukrayna başkanı, savaş başlayınca yalnız bırakıldı.

Bu arada 70 yıllık üyesi olduğumuz Nato ile yaşadıklarımızı hatırladık.

1950’li yılların başlarında Kore’ye asker göndermeyi kabul ettiğimizde çok itibar görmüştük.

O yıllarda harita da bile zor bulabileceğimiz Kore’de yüzlerce subayımızı şehit vermiştik.

O günlerde hepimiz kahraman ilan edilmiştik.

1969 yılında Rum kesimi katliam yaptığında Kıbrıs’a bir kaç savaş uçağı göndermiştik.

Ardından Amerikan başkanı Juhasan’dan tehdit mektubu gelmişti.

Rahmetli İnönü’de yeni bir dünya kurulur Türkiye’de orada yerini alır demişti.

O zaman Nato’nun itaat eden bir üye istediğini anlamış olduk.

Nato üyesi olmuştuk ama mutsuzduk ve baskı altındaydık.

1974 yılında Rum kesimi darbe yapmıştı.

Bizde Kıbrıs’a harekat düzenlemiştik.

Barış harekatımız Amerika ve Nato ile aramızı bozmuştu.

Nitekim Amerika ve Nato önderliğinde çok geniş kapsamlı bir ambargoya maruz bırakıldık.

Amerika ve Nato, itaat etmeyen Türkiye’yi her fırsatta cezalandırdı.

28 Şubat ve 15 Temmuz darbelerinde de Amerika’nın ve Nato’nun izlerine rastladık.

Peki yakın gelecekteki dış politikamız nasıl şekillenecektir.

Bir kere, Nato, Amerika ve AB ile yürürlükteki mutsuz birlikteliğimizi sürdüreceğiz.

Ayrıca komşularımız Rusya ve Ukrayna’yı dışlamadan var olan stratejik ilişkilerimize devam edeceğiz.

Günün sözü;

İnsanın kanadı, gayretidir.

“Mevlana”

Gemlik Belediyesi itirazı Çevre Şehircilik İl Müdürlüğü’ne taşıdı