Yaşama Tutunmak Zorlaştığında: Fark Edilmeyen Sinyaller

Son günlerde Bursa’da bir genç, bir baba, bir komşu… Sessizce hayatımızdan çekilip gidiyor. Ardında ise aynı sorular kalıyor: Ne oldu da? Fark etmedik mi? O kadar yalnız mıydı?

Bu soruların cevabını çoğu zaman dışarıda ararız. Ekonomi, işsizlik, gelecek kaygısı… Hepsi gerçek. Ama bir de çoğu zaman adı konmayan bir gerçek var: Görülmemek, anlaşılmamak ve hiçbir yerde ait hissedememek.

İnsan yalnızca geçim sıkıntısıyla değil, içinde biriken ve dile gelemeyen duygularla da zorlanır. Kırıldığında, fark edilmediğinde, anlatamadığında… İçindeki öfke bazen dışarı değil, kendine yönelir.

Oysa bir insan için “görülmek ve anlaşılmak”, yaşama bağlayan en güçlü köprülerden biridir. Eskiden mahalledeki bir selam, paylaşılan bir sofra, tanıdık bir yüz bu bağı kurardı. Bugün ise kalabalıklar içinde, temas etmeden yaşayan insanlar haline geldik. Yan yanayız ama bağlı değiliz.

Bu kopuş derinleştikçe, anlam duygusu da zayıflar. Oysa insan, hayatına anlam katabildiği sürece dayanabilir. Ve bu anlam çoğu zaman büyük şeylerde değil; küçük ama gerçek bağlarda saklıdır. Birinin sizi beklediğini bilmek, birine iyi gelmek, bir yerde iz bırakmak…

Belki de bu yüzden kendimize şu soruları sormak gerekir:

“Şu anki hayatın değişseydi, neyi farklı yapardın?”

“Eğer acın ortadan kalksaydı, yine aynı sonu ister miydin?”

“Bugün için, sadece bugünü atlatmak adına ne yapabilirsin?”

“İstediğin yaşamını değiştirmek mi, hayata veda etmek mi?”

Bu soruların kesin ve hızlı cevapları olmak zorunda değildir. Bazen sadece bu soruları kendine sormak bile, insanın kendi iç dünyasına yeniden dokunmasını sağlar.

Ve belki de tam orada, yeniden tutunacak bir neden yeşerir.

Klinik Psikolog Büşra Kırca -05316623087

Çocuk, Ergen, Yetişkin, Aile ve Çift Terapisti