Ak Parti Enflasyonla Mücadelede Başarılı Mı ?

Önce 1972 ile 2022 yılları arasındaki 50 yıllık enflasyon oranlarını inceledik.

Bu vesile ile yaşanmış koalisyon hükümetleri krizleri ile yüksek enflasyon arasındaki ilişkileri de görmüş olduk.

İki adet çok düşük enflasyon oranına rastladık.

Birincisi 2010 yılında (%6,4) olarak gerçekleşmişti.

İkincisi 2012 yılına aitti.

(%6,16) oranında gerçekleşmişti.

İki tane de rekor enflasyon oranına rastladık.

Birincisi Turgut Özal dönemine aitti.

Ekonominin dininin değiştiği 24 Ocak 1980 kararlarından sonra gerçekleşmişti.

Rekor sayılacak bu enflasyon (%115,60) oranındaydı.

İkinci enflasyon rekorunun 1994 yılına ait olduğunu gördük.

Bir toplantı sırasında Cumhurbaşkanı A.Necdet Sezer ile Başbakan Ecevit arasında yaşanan sert tartışma enflasyonu (%125,50) seviyesine fırlatmıştır.

Bu olay ekonomi tarihine “Fırlatılan Anayasa Kitapçığı“ olarak geçmişti.

Bu dönemde ekonomiyi düzeltmesi için Kemal Derviş getirilmişti.

Kemal Derviş’in görev alması kualisyonu sarsmıştı.

Ve Ecevit ile Bahçeli arasında soğukluğa sebep olmuştu.

Aslında (1990) lı yılların başları koalisyon tartışmaları ve ekonomik krizlerle iç içeydi.

Bu yıllarda enflasyon rakamları ise şöyleydi.

1990 yılında (%60,6)

1991 yılında (%71,1)

1992 yılında (%67,91)

1993 yılında (%71,4) rakamlarını görmüştük.

1994 yılında ise (%125,80) lik bir enflasyon oranı ile karşılaşmıştık.

Sonuçta enflasyonu düşürmek  için Dünya Bankasında Uzman getirmenin yeterli olmadığını gördük.

Düşündük taşındık kabahati güven vermeyen ve istikrarsız koalisyon hükümetlerinde bulduk.

Halkın desteğini arkasına alan akp 18 yıllık dönemde başarılı sayılabilecek enflasyon rakamları tutturmuştur.

Son iki yılında ise pandemi şartlarının ve savaş ortamının ekonomiye yansıyan olumsuz etkilerinden dolayı enflasyonu kontrol altına alamamıştır.

Bu arada döviz fiyatlarını dengeleyemeden yaptığı zamansız faiz indirimleri ile piyasaları ısıtmıştır.

Ücretleri yeni iyileştirilen dar gelirli kesimi endişelendirmiştir.

Günün Sözü

“İnsan ne kadar az düşünürse,

O kadar çok konuşur.”

MONTESQUE

Beki, “Esnafları Kooperatife Ortak Olmaya Davet Etti”

Gemlik’te Jandarma’dan Uyuşturucu Operasyonu

HAYATA DÖNME VAKTİ!

Bir süredir kafamı kuma gömmüş yaşıyorken, hafifçecik başımı kaldırıp şöyle bir etrafa bakmak istedim bu hafta.

Bakmaz olaydım!

Cinnet haberleri kol gezer olmuş cennet vatanımda…
Meğer benim kendimi bile isteye dünyadan bi’ haber ettiğim haftalarda yurdum insanının çıldırma seviyesi en üstlere çıkmış.

Hangi habere baksam vahşet ve/veya cinnet… Hem de hepsi de eften püften sebeplerden doğan kavgalar, koparılan kıyametler, ölenler ve öldürülenler…

İnanılır gibi değil!

Gerçi konu gasp, hırsızlık, bir canlının canını almak veya almaya teşebbüs etmek vs. olunca altında akılcı bir sebep aramak yersiz ve saçma olsa da yine de söz konusu olay ve ölümlere, işlenen cinayetlere bakınca, gelinen noktada cehalette sınır tanımadığımızı anlamak zor olmasa gerek.

Psikolojik olarak toplumca yerlerde süründüğümüz ise gün gibi ortada! Hani neredeyse dışarıda bir yerlerde ağzı dolu dolu gülmeye bile korkar hale geldiğimiz ise tespitlidir.

Hoşgörünün timsali olan Türk halkının geldiği hali görünce üzülmemek elde değil.

“Vah vahhh”, “Yazık…”, “Tüh tühh” gibi söylemlerin içine dalmadan, toplum üyelerini bu denli agresif hale getiren sebeplerin ne olduğunu düşündüm kendimce.

Ve şu sonuçlara ulaştım;

Kısıtlanmışlık duygusu,
Sen-ben ayrımları,
Geleceğe dair umutsuzluk,
Günü kurtarma telaşının verdiği bıkkınlık,
Güvensizlik,
Hiçlik duygusu,
Var olma mücadelesi,
Ayakta kalabilmenin çetin savaşı,
Ve elbette hepsinden önemlisi olarak, para para para…
Daha doğrusu parasızlık!

Ekonomik kaygılar ve geçim derdi listenin ön sıralarındaki duygulara tavan yaptıran ve milletin bir kısmını cinnetin eşiğine getirirken, büyük bir kısmının da ruhsal ve psikolojik olarak bitmelerine sebep olan en önemli unsur.

Düzelir miyiz?
Yani önceki zamanda olduğu gibi hoşgörü ve gülümsemeler içinde yaşayan bir toplum haline gelir miyiz yeniden?

Bence “zor.”

Ekonomik kaygı ve korkular bitmediği sürece ve eğitim seviyemiz yükselmediği sürece bence zor, çok zor!

Ama yine de umutsuz olmamak adına diyorum ki;

“Belki…Bir ihtimal! Günün birinde!”

Esen kalın.