Gemlik Minibüsünde İnsanlık Dersi

Geçmişte Gemlik-Bursa arasında minibüslerin çalıştığı dönemde, ilginç bir diyaloga tanık olmuştum.

Minibüsle Bursa’dan Gemlik’e dönüyordum.

Ücretler genelde elden ele şoföre ulaştırılırdı.

Paralar bütün ise gene aynı yolla yolcuya dönerdi.

Şoförün hemen arkasında oturan yolcular, bu para trafiğinde mecburen görevli olurlardı.

Şoförün hemen arkasında oturan bir delikanlı birkaç ücreti şoföre ulaştırdıktan sonra isyan etti.

Orta sırada oturan yaşlı bir yolcunun parasını şoföre iletmeyi reddetti.

Ve. Yaşlı adama dönüp,” ben muavin değilim” dedi.

Hepimiz şaşırdık.

Yaşlı adam büyük bir olgunlukla, “muavin değilsin ama insansın” diye karşılık verdi.

Bu cevabı duyunca hepimiz donduk kaldık.

Doğu aksanıyla konuşan adam belli ki üniversite mezunu değildi.

Ama öyle bir cevap vermişti ki onca yıl yaşadıklarını güzel cevaba sığdırmıştı.

Aslında hangi insanımız olursa olsun hepsi bir kitaptır.

Hepsi bir romandır.

Bu insanların sayfalarını çevirdiğimiz zaman daha önce tanık olmadığımız pek çok insanlık dersleri ile karşılaşırız.

Yaşam içinde kılık kıyafetin yaşın ve konuşma aksanının tek kriter olmadığını anlarız.

Tecrübenin ve “hayat okulunun” en önemli kriter olduğunu görüyoruz.

Günün Sözü:

Tüm yaşam eğitimdir.

Herkes öğretmendir,

Ve herkes, sürekli olarak öğrencidir.

“A.Maslow”