Biz toplum olarak, siyasi yaşamda biraz sıkıştık mı hemen askeri göreve çağırmaktan geri kalmıyoruz. 12 Eylül darbesi de bunun en acı örneklerinden biriydi. Türkiye Büyük Millet Meclisi kapatılmış, anayasa ortadan kaldırılmış, tek adamlı ve otoriter bir cumhuriyet ile karşı karşıya kalmıştık.

Darbenin ardından tablo oldukça karanlıktı:

•1 milyon kişi fişlendi,

•650 bin kişi gözaltına alındı,

•517 kişiye idam cezası verildi,

•171 kişi işkencede hayatını kaybetti,

•18’i solcu, 8’i ülkücü olmak üzere toplam 50 kişi idam edildi.

Yaşı küçük bir gencin, yaşı büyütülerek idam edilmesi ise toplumda büyük tepki yaratmıştı.

23 bin dernek kapatılmış, 3 gazeteci öldürülmüş, binlerce insan şiddet ve hukuksuzluk içinde yaşamıştı. Halk, darbecilerin uygulamalarından bezmişti.

Bizler, yaşı 80’in üzerinde olan bir nesil olarak, 1960 darbesini de, 12 Mart muhtırasını da, 12 Eylül’ü de yaşadık. Yıllar sonra darbeciler, hukuk önünde hesap vermek zorunda kaldılar. Çünkü çıkar gruplarının dışında, darbelerin hiç kimseye fayda getirmediği artık biliniyordu.

Bugün dönüp baktığımızda görüyoruz ki, darbeler sadece demokrasiye değil, insanlığa da büyük zarar verdi. Bize düşen görev, o karanlık günlerden ders çıkarmak ve aynı hataları tekrar etmemek.

Unutmayalım: “Tüm yaşam bir eğitimdir. Herkes öğretmendir ve herkes sürekli olarak öğrencidir.”

– A. Maslow