Evliliğin Üçüncü Kişisi Bazen Bir Başkası Değil, Kök Ailedir

Bir çift düşünün.

Tartışıyorlar. Konu aslında oldukça küçük; hafta sonu nereye gidileceği, çocuklarının hangi okula başlayacağı ya da yeni bir eve taşınıp taşınmayacakları…

Fakat konuşma ilerledikçe odada görünmeyen insanlar da yerini almaya başlıyor.

“Annem böyle düşünmezdi.”

“Babam olsa buna asla izin vermezdi.”

“Bir bizimkilere sorayım bakayım.”

Bir süre sonra çiftler yalnız olmadıklarını fark ediyor. İlişkinin içinde, çocukluklarından bugüne taşıdıkları görünmez sesler de konuşuyor.

İç içe geçme/gelişmemiş benlik şemasına sahip kişiler ailesini sevdiği için değil, onlardan psikolojik olarak yeterince ayrışamadığı için kendi kararlarını almakta zorlanır. Yetişkin bir bedenin içinde yaşasa da duygusal pusulası hâlâ çocukluğunun evini göstermektedir.

Bu yüzden bazı evliliklerde sorun, kayınvalide ya da kayınpeder değildir. Asıl sorun, eşlerden birinin “biz” olmayı öğrenememesidir.

Sağlıklı bir evlilik, aileyi geride bırakmak anlamına gelmez. Aksine, aileye duyulan sevginin yanında yeni kurulan ilişkiye öncelik verebilmektir. Çünkü evlilik, iki kişinin birbirine yalnızca imza atması değil; aynı zamanda birbirini duygusal olarak “birinci ailesi” seçebilmesidir.

Çift terapilerinde bazen en önemli soru şudur:

“Bu kararı gerçekten sen mi veriyorsun, yoksa içinde hâlâ aileni hayal kırıklığına uğratmaktan korkan çocuk mu veriyor?”

Belki de bazı ilişkiler sevgisizlikten değil, tamamlanmamış bir ayrışma sürecinden yoruluyordur.

Çünkü eş olmak, sadece aynı evi paylaşmak değildir. Gerektiğinde geçmişin sesini kısarak, bugünün ilişkisinin sesini birlikte duyabilmektir.